„z domu, zapadła martwa cisza. Ułożył Margot w powozie. Potem wsiadła matka i siostry. Vincent stał oppdaL Doktor ujął cugle. Matka Margot odwróciła głowę, spostrzegła Vincenta i krzyknęła
— Pan to zrobił! Pan zabił moją córkę!
Zebrany tłum patrzył na niego. Doktor trzasnął biczem. Powóz szybko się oddalił.
Przed wypadkiem i chorobą matki chłopi patrzyli na Vincenta nieprzychylnie, gdyż nie mieli do niego zaufania; w głowie im się nie mieściło, jak człowiek dorosły może wieść tak próżniacze życie. Ale w Ich zachowaniu nie było żadnej wrogości. Obecnie odnosili się do niego wręcz nienawistnie. Gdy się zbliżał, odwracano się plecami, nie mówiono z nim, nie widziano go po prostu. Był napiętnowany.
Sam nie brał sobie tego do serca — tkacze i chłopi w nędznych lepiankach przyjmowali go nadal życzliwie. Lecz gdy ustały odwiedziny na plebanii i rodzice z jego winy poczuli się odosobnieni, pojął, że czas mu ruszyć w drogę.
Zdawał sobie sprawę, że najlepiej byłoby zniknąć całkiem z Brabancji, aby rodzice mieli wreszcie spokój. Ale dokąd miał pójść Tu była jego ojczyzna. Najchętniej osiadłby tu na stale. Pragnął malować prostych ludzi, chłopów i tkaczy — uważał, że oto znalazł cel i usprawiedliwienie dla swojej pracy. Wiedział, że dobrze jest tkwić zimą głęboko w śniegu, jesienią w żółtych liściach, latem w dojrzałym zbożu, wiosną w młodej trawie, że dobrze jest przebywać stale z kosiarzami i z dziewczętami wiejskimi, latem pod gołym niebem, zimą przy kominku. I wiedzieć, że zawsze tak było i będzie. Millet w obrazie ylnioł Pański zbliżył się najbardziej do boskości, jak ją Vincent pojmował. W twardym bycie chłopskim widział Vincent jedyną prawdę i trwałą rzeczywistość. Chciał zawsze tworzyć i malować na upatrzonym przez siebie skrawku ziemi. Musiał więc odganiać roje much, borykać się z kurzem i piaskiem, jego obrazy były narażone na uszkodzenie, gdy je niósł przez łąki i żywopłoty. Lecz kiedy wracał, czuł, że stal twarzą w twarz z rzeczywistością i zdołał pochwycić coś z jej żywiołowej prostoty. Jego obrazy pachniały dymem, słoniną i parą gotujących się kartofli, lecz to im nie szkodziło. Stajnia cuchnie gnojem i to jest w porządku. W porządku też jest, że pola pachną dojrzałym zbożem lub nawozem. To zdrowe, zwłaszcza dla mieszczuchów.“(8)