„Ty możesz o to pytać — powiedział Anioł nie zwracając uwagi
na otwarte ze zdumienia usta Deeminga. — Kiedyś byliśmy zwykłą służbą porządkową! Czymś w rodzaju małej prywatnej armii, o ile zrozumiesz to słowo. Historia ludzkości obfitowała w najemników. Ongiś byli, na przykład, detektywi Pinkertona. Ty może nie pamiętasz, to było jeszcze przed twoim urodzeniem. Naszą grupą kierował niejaki Anioł, człowiek o takim nazwisku — i stąd nazwa. Tak więc nazwa pojawiła się wcześniej niż te szatki oraz nasza działalność na modłę szkółki niedzielnej, jaką obecnie uprawiamy.
Z czasem coraz staranniej dobieraliśmy personel, przez co podnosił się jego poziom moralny. Jednocześnie mieliśmy coraz mniej kierowników, aż w końcu, całkowicie przestali być potrzebni. Byliśmy tylko my
oraz nasz pogląd, że możemy zapobiec wielu kłopotom, jeżeli,sprawimy, że ludzie będą dla siebie nawzajem dobrz.,.
— Czasem okazujecie tę dobroć w nader oryginalny sposób!
— Bywało kiedyś, że człowiek zabijał konia, który złamał nogę. To też był objaw dobroci — odrzekł Anioł.
— Po co więc mi to wszystko mówisz
— Agituję.
— Co takiego
— Agituję — powtórzył Anioł wyraźnie. — Przyjmuję nowych kandydatów. Werbuję nowych Aniołów. Ciebie też wezmę, jeśli zechcesz.“(13)