„SEATO Pakt południowowschodniej Azji (South East Azia Treaty Organization) to blok wojskowopolityczny, który stracił już rację bytu i został rozwiązany w 1977 r. Układ o utworzeniu SEATO podpisali przedstawiciele
Australii. Filipin. Francji. Nowej Zelandii. Pakistanu. Tajlandii. Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii na konferencji w Manili 8 września 1954 r. W atmosferze „zimnej wojny" specyzowano cele tego antykomunistycznego ugrupowania. Na plan pierwszy wysunięto zadania walki przeciwko ruchom narodowowyzwoleńczym w krajach azjatyckich, w szczególności na Półwyspie Indochińskim.
CENTO Pakt Centralny (Central Treaty Organization) utworzony został 24 lutego 1955 r. W jego skład weszły Wielka Brytania. Turcja. Iran i Irak. Celem tego paktu było zabezpieczenie interesów mocarstw imperialistycznych na Bliskim i Środkowym Wschodzie oraz stworzenie przedmościa strategicznego przeciwko krajom socjalistycznym. Do 1959 r.. tj. do wystąpienia z paktu Iraku, znany był pod nazwą ..Paktu Bagdadzkiego" (podpisany w Bagdadzie).
12 marca 1979 r. rządy Iranu i Pakistanu ogłosiły oświadczenie stwierdzające, że wycofują się z paktu CENTO. Wynika z tego. że pakt ten utracił swoje znaczenie.“(2)