„Otchłaniach piekła. Dla Cassie Virgie była Ii liniotem tajemnej miłości i tajemnej nienawiści zarazem. Znajdowała w niej podobieńi vo do jednej z postaci w komiksie pod nazwą „Kamień szczęścia", jaki ukazywał się w pisemku prenumerowanym przez Ettę Carmichael. Tamta dziewczynka miała takie same włosy — czarne, tłuste, spadające w luźnych puklach na ramiona. Virgie często przybierała pozę owej prześladowanej przez los, lecz dzielnej bohaterki, radzącej sobie doskonale z przeróżnymi czarownikami i ludojadami (którzy później niestety okazywali się zwykłymi ludźmi). Ustawiała się z główką przechyloną w bok, z nogami szeroko rozstawionymi, oko zaś miała bystre i czujne uszy. Trudno jednak było przewidzieć, jak zachowałaby się Virgie w niektórych sytuacjach. Czy rzuciłaby się nieustraszenie na swoich wrogów, czy też pobiegłaby do jakichś tam swoich zajęć z lekceważącym uśmieszkiem na ustach.
Pachniała często świeżym ciastem. Opowiadała koleżankom, że pije ekstrakt waniliowy prosto z butelki i że to wcale nie parzy języka. Robiła to naumyślnie, ponieważ dobrze wiedziała, że dziewczęta wołały na jej matkę pani Lodziara Rainey. Matka Virgie sprzedawała bowiem lody na publicznych zgromadzeniach.“(7)