„M. Tak, dzięki niej zyskałem dużo uznania ". [M. in. także z tego powodu, że w bardzo trudnych warunkach udało mi się ściągnąć z pola bitwy rannego kapitana Bridgea. Rannego i żywego. Dzięki temu, a było to w warunkach kongijskich coś bardzo szczególnego, wszyscy się do mnie garnęli i na następną operację chcieli iść razem ze mną.] W tym czasie, czyli w początkach września 1964 roku, przyszedł rozkaz od generała Mobutu, dowódcy sił zbrojnych, który przez pewien czas był również szefem rządu kongijskiego... P. Dzisiaj znów powrócił na widownię... M. Powiedział, że potrzebuje koniecznie jakiegoś silnego oddziału, który zostanie skierowany do prowincji Eąuatorial. Do mnie zaś mówił „Muller, ponieważ pan się zgłosił, więc jeśli pan chce, może pan tam iść". I poszedłem. Udałem się na dziedziniec i zapytałem „Kto chce przejść pod moje dowództwo" „To zależy od pana". Więc wybrałem sobie spadochroniarzy, bo to moja ulubiona formacja. Mike Hoare 18 doradził mi „Niech pan zabierze również Niemców". Oczywiście zabrałem także Niemców.
P. Chciałbym jeszcze się zatrzymać na samej kwestii tworzenia komanda. Powiedział pan, że mniej więcej połowę tego oddziału stanowili Niemcy. Czy przypomina pan sobie jakieś nazwiska“(14)