„Kiedy miał lat siedemnaście, wybrano go czarownikiem na miejsce Czerwonego Orła, który odszedł do krainy wiecznych łowów. W sześć lat później został wodzem odłamu Dakotów, Hunkpapa. Dziś znają go wszyscy wojownicy od Czarnych Gór po Góry Wielkiego Rogu i dalej jeszcze. Jest gwiazdą na niebie Dakotów. Howgh!
Znowu m Laramie
Przez cały okres zimowy polowali wspólnie. Toimniża był cierpliwym nauczycielem, a Karol Gordon — pojętnym uczniem. Podczas kilku mroźnych białych miesięcy zdobył więcej doświadczenia niż niejeden traper. Tak, Karol już nie był dawnym kowbojem, ale tropicielem śladów, z którego wiedzy mógłby skorzystać przeciętny łowca skórek. A przecież ówczesne doświadczenia i wiedza Karola były tylko drobną cząstką tej mądrości, jaką osiągnął znacznie później, gdy zdobył imię Wielkiego Bobra, nadane mu przez kanadyjskie plemię Czarnych Stóp. Ale to zupełnie inna historia...
Gdy śniegi stopniały, a suche kotliny i skalne rynny wypełniły się pianami rwącej ku nizinom wody, Karol był już posiadaczem stosu futer złożonych w tylnej części domujaskini. Należało je obecnie przetransportować do miejsca, gdzie mogłyby być ocenione i sprzedane. Ba, ale dokąd“(11)