„Idem. „Porządnych ludzi lepiej z nazwisk nie wymieniać!" wyraził się potem Wachicki. Brzmi to niemal śmiesznie, ale co do tego miał chyba rację. „Porządność" była wyrazem niejako pejoratywnym. Warszawski szlagier „Jestem zimny drań i dobrze mi z tym!" — taki zdawałoby się miłocwaniacki i pachnący Powiślem — dotarł do gabinetów ministerialnych i tam w ustach dostojników państwowych, hm, dźwięczał nieco niepokojąco. Szlagier ten, można śmiało powiedzieć, zajął drugie miejsce po upaństwowionej piosence legionowej „My Pierwsza Brygada".
My, Pierwsza Brygada, Strzelecka gromada!...
...śpiewano tak przy każdej odpowiedniej i mniej odpowiedniej okazji, zamykając lub otwierając posiedzenie dajmy na to zjazdu naukowców lub esperantystów. Publiczność wstawała z miejsc, by szurając nogami usiąść. Takim zjazdom lub uroczystościom patronował zwykle jakiś stary legun, obsypany odznaczeniami pułkownik wznoszony to na jedno wysokie stanowisko, to na drugie w zależności od widzimisię marszałka. „Dziadek" mógł burknąć — Każę wam od dziś być esperantystą! — i później nie było gadania — pułkownik stawał się wyznawcą Zamenhofa. Więc przestawszy śpiewać, publiczność siadała, a pułkownik siadał na swój fotel również, z tą tylko różnicą, że usta miał wciąż nie domknięte i znajdujący się obok mogli słyszeć, jak nuci Jestem zimny draań i dobrze mi z tym!“(5)