„Flesselles, przemawiając z parterowego balkonu, usiłował uspokoić tłum, proponował uchwalenie dekretu, zezwalającego każdej dzielnicy na sporządzenie pięćdziesięciu tysięcy lanc.
Tłum gotów był się zgodzić.
— Ten człowiek niewątpliwie jest zdrajcą! — powiedział Marat.
Następnie, odwracając się do Billota, rzekł
— Idźcie pod Bastylię i róbcie, co macie do zrobienia. Za godzinę przyślę wam dwadzieścia tysięcy ludzi, a każdy będzie miał broń.
Billot od pierwszej chwili poczuł ogromne zaufanie do człowieka, którego imię było tak popularne, że dotarło nawet do niego. Nie pytał, w jaki sposób zdobędzie broń. Wśród zebranego tłumu znalazł się również jakiś ksiądz, który biorąc udział w powszechnym uniesieniu, raz po raz wznosił, podobnie jak inni, głośny okrzyk „Na Bastylię!"
Billot nie żywił zbytniej sympatii do księży, ale ten podobał mu się, polecił mu więc zająć się dalszym rozdawaniem prochu, na co dzielny księżulo chętnie przystał.
Wtedy Marat stanął na krawężniku. Dokoła panował nieopisany rozgardiasz. —
— Cisza! — zawołał. — Jestem Marat i chcę do was przemówić!
Wszyscy naraz umilkli jak pod dotknięciem czarodziejsKiej różdżki, oczy obecnych skierowały się w stronę mówcy.“(12)