„— Pan jest zaniepokojony dziennikiem, prawda, drogi panie Knight
— Zgadł pan... A poza tym... Chcę się podzielić z panem... planem ucieczki...
— Ucieczki
— Tak jest, są ku temu powody... Pan je zna... Cavy ściągnął mnie tutaj z podejrzanych pobudek. Jego zamiary są niejasne... Zresztą i Stokes...
— Ale jak pan sobie wyobraża uaieczkę
— Noc, ciemność, las... Mam co prawda pewne wątpliwości...
— Ach, głupstwa! Pan jest naiwny... Cavy dawno przewidział podobne wypadki...
— Więc jakież jest wyjście
— Znalazłoby się, ale nie najłatwiejsze.
— Niech pan posłucha, mister Kemper. Gotów jestem na wszystko! Wytrzymam tam, gdzie dał za wygraną Kraft I
— Nie wątpię. Nie chodzi jednak tylko o pańską śmiałość i zdecydowanie. Długi szereg okoliczności... Widzi pan, droga stąd jest tylko jedna — przez podziemia.
Poczułem mimowolny strach i zachwyt. Komplikowało to moje plany, lecz zgadzało się z moimi skrytymi zamiarami.
— Pan nie zna rozmieszczenia podziemnego miasta — ciągnął Kemper. — Według dziennika orientować się nie można. Pan zabłądzi...
—Jakże więc...
— Potrzebny jest panu przewodnik. Przewodnikiem tym... będę ja.
Spojrzawszy przypadkowo na panią Kemper, zobaczyłem, że zbladła śmiertelnie przy ostatnich słowach męża. Niepokój udzielił się także dziewczynce. Garnęła się ze strachem do matki, patrząc na mnie dużymi, szeroko otwartymi oczami.“(10)