„— A prócz tego pewny jestem, że i tak równie miło panią całować, — mówi Daniel swawolnie.
— Ależ Danielu! — mówi panna i usiłuje go trzepnąć.
Siadają w stodole, a słońce świeci i jest tam cała ściana pyłu, która kryje ich, niczem zasłona, wszystko to jakby obmyślone i uplanowane. Gdy on ją całuje, panna krzyczy cokolwiek i potem mówi — Nie, jacyście wy t& okropni!
ClINA TOM lll Zł. 4.
— Tak, słowemby tego nie wyrazić! — odpowiada Daniel.
Ona powstaje i spogląda na niego; gdyby go dobrze wymyć, byłby ładnym chłopcem, te wielkie usta nie są najgorsze. — Musicie zmieść ze mnie słomę, — mówi.
—Tak, jeżeli dostanę jeszcze jednego całusa. Ona śmieje się zapraszająco i odpowiada —
Może później.
Lecz Daniel nie omiata, sięga po jej ramię i chce ją przyciągnąć napowrót ku sobie. To się nie udaje, nie, Daniel przebiera miarę, panna chce mieć nieco czasu. To chłopaczysko, — okazuje się, że to ogier i djabeł, należy go powściągnąć. Mimo że tak straciła na wyglądzie, musiała zaryzykować, by się nieco podrożyć i ukrócić go.
Panna dEspard wychodzi ze stodoły i otrząsa sukienkę, a chcąc osiągnąć swą nagrodę, i on również wychodzi i otrzepuje ją. Raptem przestaje otrzepywać.
— Nie, nie, nie trzeba brać samemu! — woła panna.“(16)